Asıl Sorun Ölüm Değil, Fark Edilmemek

Birinin öldüğünü değil, günler sonra fark edildiğini okumak sarsıyor insanı.

 

Kapı açılıyor.

İçeride durmuş bir hayat.

Açık bir televizyon. Yarım kalmış bir çay.

Ve günlerdir kimsenin fark etmediği bir yokluk.

 

Mesele ölüm değil.

Ölüm zaten olacak.

 

Mesele, bir insanın yokluğunun kimseyi rahatsız etmemesi.

 

Bu bir istisna değil artık.

Bu, alıştığımız düzen.

 

İnsanlar bir anda yalnız kalmıyor.

Yavaş yavaş siliniyorlar.

 

Önce daha az aranıyorlar.

Sonra hiç.

Bir süre sonra da akla gelmiyorlar.

 

Ve en sonunda… yoklukları bile dikkat çekmiyor.

 

Bu sadece yalnızlık değil.

Bu, görünmez olmak.

 

“Ben olmasam da fark etmez” dediğin yer var ya işte en tehlikeli nokta orası.

 

Kalabalık şehirlerde yaşıyoruz.

Ama kimse kimseyi gerçekten görmüyor.

 

Aynı apartmanda yaşayıp birbirini tanımayan insanlar var.

Yan yana yürüyüp birbirine değmeyen hayatlar.

 

Ve biz buna normal diyoruz.

 

“Herkesin kendi hayatı var.”

 

Yok.

Bu, kopmak.

 

Çözüm büyük değil.

Ama yokluğu büyük.

 

Bir mesaj atmak.

“İyi misin?” demek.

Birini hatırlamak.

 

Çünkü bazen bir insanı hayatta tutan şey,

sadece unutulmadığını bilmektir.

 

Şimdi dürüst ol:

 

Sen birkaç gün ortadan kaybolsan…

kim gerçekten fark eder?